 Gökyüzü,onsuz günümüz geçebiliyor mu ona bakmadan onun o görkemli güzelliğiniseyretmeden hiç bir güne başlayabilimiyormuyuz? Uyandığımızda güneşin ışıklarının pencereden yatağımıza süzüldüğüne tanıklık ederiz,yüzümüzde hafif bir sıcaklıkla uyanırız o sıcaklık ki yüreğimizde güne tebessümle başlamamızı beraberinde getirir. Açarız kolarımızı masmavi derinliğine doğru kolalarımızı uzatırız bizide içine alması sarması için ondandır maviliğine, duruluğuna aşık oluşumuz. Bazen yağmurdamlalarıyla dokunur yüreklerimize, hüzünler taşır nasırlaşmış yüreklere sevmeyi özlemesini sağlar,unutulan duyguların yeniden kök salmasını yüzümüze savurduğu damlalarla bize anımsatır. Rüzgarı dokunur ciğerlerimizin en kuytu köşelerini, usulca saçlarımızı okşayarak başlar, sevgiyi getirir,umudu ve gökyüzünde sanılan yaşamın sadece karanlıklardan ibaret olmadığını bizi silkeleyerek bize anımsatır. Bu topraklar o kadar bereketli ki, ektiğin sevda duyguları bir şekilde hayat buluyor, doğayla kucaklaşarak, yoldaşını yüreğine katıp umutlarını büyütmekle buluyor, yeter ki geleceğe dair ışık huzmelerin körelmesin, yeterki umutsuzluk,anlamsızlık düşmesin çocuksu yüreğine. Zaman bazen donuyormuş gibi, olduğu yerde sayıyormuş gibi görünsede billur billur çağlıyor, akıp geçiyor. Ondandır aslında birazda sitemimiz zamana; yapamadıklarımız var daha, yeni filizleniyor özlemini taşıdığımız ütopyalarımız; Artık ertelemek yok yaşama karşı sorumluluklarımızı,yoksa gelecek avuçlarımızdan kayıp gidecek,körleştirilen yürekler o noktada boğulup kalacak karanlığa mahkum edilecek,o noktaya gelmemek için doğanın sesine kulak vermeliyiz,gökyüzünün görkemindeki direngenliği,umudu,özgürlüğü,sevdayı yüreklerimize taşıyabilmeliyiz.Yeni bir gün ve yeni bir sabah,güneşli cumartesi sabahından | 
Buradasınız: 
